Ο Τζέντι Όσμαν και το Big Bang του ΠΑΟΚ

Η συνήθεια είναι άτιμο πράγμα, δεν κόβεται εύκολα. Ο ΠΑΟΚ έβαλε από κάτω τον Παναθηναϊκό στον ημιτελικό του Σούπερ Καπ και το μυαλό βαφτίζει αντανακλαστικά το αποτέλεσμα ως έκπληξη, συνηθισμένο στην πραγματικότητα τόσων ετών που έχουν γίνει δεκαετίες.

Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ: Μάχη για το τρόπαιο του Super Cup

Στην ουσία όμως δεν πρόκειται για τέτοια, όχι τουλάχιστον για όποιον παρακολούθησε τον δικέφαλο έστω στον τελικό του τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος», εκεί που απολάμβανε το προβάδισμα στο σκορ για μεγάλο μέρος του ματς.

Πως ο ΠΑΟΚ επέστρεψε στις υψηλές βλέψεις το ξέραμε από πέρσι, το επιβεβαιώσαμε κατά τη διάρκεια της περσινής σεζόν και το σιγουρέψαμε φέτος με τις σε κάθε επίπεδο μεταγραφικές κινήσεις, τα έργα υποδομής, το έμπρακτο ενδιαφέρον για licence στην επόμενη Ευρωλίγκα.

Κάθε τούρτα όμως χρειάζεται ένα κερασάκι και νίκες σαν και αυτή του «Α. Παπανδρέου», με το buzzer beater του Όσμαν, είναι αυτές που χρησιμεύουν σαν χειροπιαστή απόδειξη, μαζί και σαν ένεση αυτοπεποίθησης και πίστης στο πλάνο. Ή σαν Big Bang, την έκρηξη από την οποία ξεκινά η νέα εποχή.

Ο Τρινκέρι φανερά επένδυσε στο έλλειμμα δημιουργίας του Παναθηναϊκού εξαιτίας των ηχηρών απουσιών (το οποίο επιδεινώθηκε με την απουσία του Γκραντ ελέω αριθμού ξένων) βρήκε λύσεις με τα επιθετικά ριμπάουντ παρότι η ομάδα του δεν ήταν εύστοχη από μακριά και είχε για οδηγό τον έξοχο Νικ Καλάθη.

Με κάθε κίνησή του ο βετεράνος γκαρντ ήταν σαν να έλεγε «ξέρω το δρόμο, ακολουθήστε» – η στατιστική των 7 πόντων και των 6 ασίστ είναι πολύ μικρή για να καταδείξει την επιδραστικότητα στο παιχνίδι της ομάδας του.

Για τον Παναθηναϊκό η ήττα ισοδυναμεί με μια απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα μετά την αναπόφευκτη και φυσικά εξηγήσιμη ευφορία που έφερε η άνετη νίκη επί της Παρί στην πρεμιέρα της Ευρωλίγκας.

Η σταδιακή επιστροφή των απόντων είναι αυτονόητο πως θα εκτοξεύσει τον δείκτη ποιότητας – ως τότε το ζήτημα είναι η πρόοδος και φυσικά οι νίκες που εξασφαλίζουν ηρεμία και αυτοπεποίθηση.